Lśniąca przywrotnik (Alchemilla mollis) to bylina wieloletnia stosowana jako roślina okrywowa w ogrodach i terenach zielonych. Tworzy niską, zwartą kępę z miękkich, lekko owłosionych liści, które zbierają krople rosy, nadając roślinie charakterystyczny wygląd.

Roślina dobrze rośnie zarówno w słońcu, jak i w półcieniu, i radzi sobie w zwykłej glebie ogrodowej. Osiąga zazwyczaj wysokość 30–50 cm i szerokość 20–40 cm, rozrasta się równomiernie, co czyni ją idealną do pokrywania gleby i ograniczania chwastów.

Kwitnienie trwa od czerwca do września, kiedy drobne limonkowozielone do żółtozielonych kwiaty zebrane są w luźne kwiatostany. Delikatne kwiatostany wprowadzają świeży akcent kolorystyczny do rabaty, nie dominując jej.

Liście są dekoracyjne i mogą być używane w bukietach i dekoracjach. Roślina jest odporna, łatwa w uprawie i wymaga minimalnej pielęgnacji, co czyni ją odpowiednią zarówno do ogrodów prywatnych, jak i większych nasadzeń.

Dziurawiec (Hypericum calycinum) to roślina okrywowa, która tworzy gęsty, zielony dywan w ogrodzie. Jest częściowo zimozielony i ma podłużne zielone liście na czerwonawych łodygach, co nadaje mu żywy wygląd przez cały rok.

Roślina kwitnie od lipca do września dużymi żółtymi kwiatami o długich słupkach, które dodają koloru i struktury rabacie. Może być stosowana zarówno jako roślina okrywowa, jak i na kwiat cięty do bukietów.

Dziurawiec szybko rozrasta się przez odrosty korzeniowe i dobrze znosi przycinanie, co czyni go odpowiednim do pokrywania większych powierzchni. Najlepiej rośnie w żyznej glebie i dobrze radzi sobie zarówno w słońcu, jak i w półcieniu.

Przy wysokości około 30–50 cm i rozstawie roślin około 55 cm nadaje się do tworzenia jednolitej, niskiej okrywy roślinnej, która jest jednocześnie odporna na polski klimat.

Trawa sercowata (Briza media) to wieloletnia trawa ozdobna tworząca niskie kępy z krótkimi rozłogami. Najlepiej rośnie w miejscach słonecznych do półcienistych i preferuje gleby wapienne. Roślina jest rodzima dla Danii i naturalnie występuje na łąkach i pastwiskach.

Trawa osiąga około 30 cm wysokości, a kłosy mogą dorastać do 40 cm. Małe, sercowate kwiatostany delikatnie zwisają na cienkich łodygach i poruszają się na wietrze, nadając nasadzeniom lekki i żywy charakter.

Kolor kłosów zmienia się w ciągu sezonu – od niebieskozielonego wiosną do złotobrązowego pod koniec lata. Kwitnienie trwa od maja do sierpnia, a nasiona są chętnie zjadane przez małe ptaki.

Trawa sercowata dobrze sprawdza się w nasadzeniach grupowych, gdzie 9 roślin na metr kwadratowy tworzy gęstą i naturalną okrywę. Może być stosowana jako roślina okrywowa wzdłuż trawników, na rabatach bylinowych lub w bardziej naturalistycznych ogrodach.

Bluszcz o dużych liściach (Hedera hibernica) to zimozielona roślina używana jako okrywa gruntowa lub roślina pnąca. Tworzy gęsty, zielony dywan, który skutecznie hamuje wzrost chwastów i pomaga utrzymać wilgotność gleby. Roślina ma duże, ciemnozielone, sercowate liście i silny wzrost, co czyni ją odpowiednią do pokrywania większych powierzchni.

Bluszcz najlepiej rośnie w zwykłej, dobrze przepuszczalnej glebie i może rosnąć w słońcu, półcieniu i cieniu. Preferuje jednak lekko kwaśną glebę i szczególnie dobrze radzi sobie na północnych stokach. Dla optymalnego wzrostu można nawozić siarczanem amonu, jeśli rośliny wykazują oznaki słabego rozwoju.

Roślina jest całkowicie odporna na mróz i zachowuje liście przez cały rok, co zapewnia stabilny, zielony wygląd przez wszystkie sezony. Może być używana jako okrywa gruntowa pod krzewami i drzewami lub jako roślina pnąca na murach i ogrodzeniach. Przy sadzeniu zaleca się 8–10 roślin na metr kwadratowy, aby uzyskać równomierne pokrycie.

Bluszcz o dużych liściach jest również znany z przyciągania owadów, takich jak modraszek, co może przyczynić się do zwiększenia bioróżnorodności w ogrodzie.

Vinterglans (Pachysandra terminalis) to nisko rosnąca, zimozielona roślina, często stosowana jako roślina okrywowa w ogrodach i parkach. Tworzy gęste, zielone dywany, które skutecznie pokrywają glebę i hamują wzrost chwastów.

Roślina najlepiej rośnie w półcieniu do cienia i preferuje kwaśną glebę. Ma jajowate, ciemnozielone liście, które zachowują kolor przez cały rok, a wiosną rozwija drobne, białe kwiaty o subtelnym wyglądzie.

Vinterglans rośnie umiarkowanie i osiąga około 25 cm wysokości oraz 20–40 cm szerokości. Jest całkowicie odporna na mróz i dobrze nadaje się do duńskiego klimatu. Przy rozstawie 35–50 cm szybko tworzy gęstą pokrywę roślinną.

Roślina jest zwykle stosowana pod drzewami, w zacienionych rabatach lub na skarpach, gdzie przyczynia się do zielonego i jednolitego wyglądu przez cały rok.

Krwawnik (Achillea millefolium) to odporna bylina, która tworzy zwarte kępy i dobrze nadaje się jako roślina okrywowa w słonecznych ogrodach. Najlepiej rośnie na dobrze zdrenowanej glebie i może być używany do naturalizacji, gdzie szybko się rozprzestrzenia i skutecznie pokrywa ziemię.

Roślina osiąga około 60 cm wysokości i rozwija płaskie kwiatostany z wieloma małymi białymi kwiatami, które pod koniec kwitnienia mogą nabrać delikatnego różowego odcienia. Kwitnienie trwa od lipca do września.

Krwawnik ma drobno pierzaste, pachnące liście i jest odporny na suszę. Nadaje się do cięcia i suszenia, a historycznie był używany jako roślina lecznicza. Gatunek przyciąga wiele owadów, w tym pszczoły, bzygi i motyle, i służy jako roślina żywicielska dla kilku gatunków ciem.

Podczas sadzenia zaleca się gęstość około sześciu roślin na metr kwadratowy, aby uzyskać jednolitą pokrywę gruntu.