Słodki migdał (Prunus dulcis) to drzewo owocowe, które kwitnie w kwietniu jasnoróżowymi kwiatami, nadając ogrodowi wyraźne wiosenne wrażenie. Owoce początkowo przypominają małe zielone brzoskwinie, ale miąższ jest suchy i niejadalny. Pestka w środku owocu to jadalny migdał, który można spożywać bezpośrednio lub używać do pieczenia.

Drzewo najlepiej rośnie w pełnym słońcu i w żyznej glebie. Powinno być regularnie podlewane i nawożone w okresie wzrostu, aby wspierać zdrowy rozwój i owocowanie. Ze względu na duński klimat zaleca się uprawę w szklarni lub w osłoniętym miejscu, na przykład przy południowej lub zachodniej ścianie, aby chronić je przed mrozem i chorobami grzybowymi.

Słodki migdał ma szeroką koronę i może osiągnąć wysokość 2–4 metrów oraz szerokość 3–4 metrów. Liście są podłużne i zielone, a kwiaty białe do jasnoróżowych. Owoce dojrzewają zazwyczaj we wrześniu.

Wiśnia sachalińska, znana również jako Prunus sargentii, to średniej wielkości drzewo liściaste, które rozwija szeroką, wazonowatą koronę. Z wiekiem drzewo nabiera bardziej rozłożystej i wielopniowej struktury, co nadaje mu charakterystyczny i naturalny wygląd w ogrodzie.

Liście są średniej wielkości i podłużne z wyraźnym czubkiem. Wyrastają w ciemnym, brązowoczerwonym odcieniu, później stają się świeżo zielone, a sezon kończą intensywnymi czerwonymi i pomarańczowoczerwonymi barwami jesiennymi. Gładka, czerwonobrązowa kora z jasnymi przetchlinkami z czasem ciemnieje i nabiera wyraźnych, poprzecznych pasków.

Drzewo obficie kwitnie w kwietniu i w pierwszej połowie maja dużymi, jasnoróżowymi kwiatami, które często pojawiają się przed rozwojem liści. Owocowanie występuje rzadko, ale w niektórych latach można zaobserwować małe, czarnoczerwone jagody.

Wiśnia sachalińska najlepiej rośnie w słońcu lub półcieniu i preferuje żyzną, dobrze przepuszczalną glebę. Toleruje wiele typów gleby, ale nie powinna być sadzona w miejscach, gdzie stoi woda. Na ciężkiej glinie glebę można rozluźnić i poprawić drenaż, dodając żwir lub piasek.

Drzewo nadaje się jako roślina soliterowa w ogrodach, parkach i alejach, gdzie może być wyróżnione jako element dekoracyjny. W fazie zakorzeniania zaleca się podwiązanie, aby zapewnić stabilny wzrost.

Gruszkowate o liściach wierzby 'Pendula' to małe drzewo charakteryzujące się zwisającą i rozłożystą koroną. Często jest szczepione na pniu, co daje wyraźną wysokość pnia i koronę, która rozwija się od okrągłej do parasolowatej, a później dachowatej.

Liście są wąskie i pokryte drobnymi, miękkimi włoskami, które wiosną nadają im srebrnoszary odcień, a później szarozielony kolor. Liście przypominają liście wierzby lub oliwki, co nadaje im lekki i elegancki wygląd. Jesienią liście przybierają subtelne jasnożółte odcienie, a opadanie liści następuje późno w sezonie.

Kora jest początkowo srebrnobiała z powodu licznych drobnych włosków, ale z wiekiem staje się szara i pęka. W kwietniu i maju drzewo kwitnie białymi do kremowobiałych kwiatami z czerwonawymi pręcikami, zebranymi w baldachy, o lekko słodkawym zapachu.

Po kwitnieniu mogą pojawić się małe zielonobrązowe owoce, które nie są jadalne, ale czasami są zjadane przez ptaki po przymrozkach. Drzewo najlepiej rośnie w pełnym słońcu i w normalnej, dobrze przepuszczalnej glebie ogrodowej. Jest mrozoodporne, odporne na wiatr i suszę po ukorzenieniu.

Gruszkowate o liściach wierzby jest często używane jako drzewo soliterowe lub w małych grupach, gdzie jego jasne liście i zwisający pokrój wnoszą kontrast i strukturę do nasadzeń.

Morwa zwisła, znana botanicznie jako Morus alba 'Pendula', to drzewo ozdobne o charakterystycznym zwisającym pokroju. Drzewo rozwija szeroką koronę z opadającymi gałęziami, które nadają ogrodowi elegancki i spokojny wygląd.

Liście są sercowate i ciemnozielone, co latem tworzy gęstą i dekoracyjną masę liści. W maju i czerwcu drzewo kwitnie drobnymi białymi kwiatami, po których późnym latem mogą pojawić się jasne, białe owoce.

Drzewo najlepiej rośnie w pełnym słońcu i w normalnej, żyznej glebie ogrodowej. Rośnie umiarkowanie i zazwyczaj osiąga wysokość około 3 metrów oraz szerokość około 2 metrów, co czyni je odpowiednim do średnich ogrodów lub jako drzewo soliterowe w parkach.

Morwa zwisła jest umiarkowanie odporna na mróz i wymaga jedynie ograniczonej pielęgnacji, co czyni ją praktycznym wyborem dla właścicieli ogrodów, którzy pragną dekoracyjnego drzewa o naturalnym, zwisającym wyglądzie.

Zwyczajna dzika jabłoń (Malus sylvestris) to umiarkowanie rosnące drzewo o naturalnie rozłożystej i szerokiej koronie. Gatunek ten jest rodzimy w Danii i charakteryzuje się dużą odpornością oraz zdolnością do wzrostu w wielu typach gleb, także tam, gdzie gleba jest okresowo wilgotna.

Liście są małe, owalne i świeżo zielone z jasnożółtym jesiennym ubarwieniem. Młode pędy są brązowozielone, podczas gdy starsze pnie rozwijają szarobrązową, łuszczącą się korę, która może odpadać w małych płatkach.

Wiosną drzewo pokryte jest wieloma małymi białymi do różowych kwiatami, które przyciągają pożyteczne owady. Później rozwijają się małe, owalne żółtozielone owoce o średnicy 3–4 cm, które mają kwaśny smak. Owoce mogą być używane do galaretek lub dżemów i stanowią pożywienie dla ptaków w miesiącach zimowych.

Drzewo najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu i nie wymaga specjalnych warunków wzrostu. Może być sadzone pojedynczo, w grupach lub jako część żywopłotu wiatrochronnego, gdzie jego odporność na wiatr i naturalna forma są szczególnie widoczne. Podczas sadzenia zaleca się stosowanie podpory przez pierwsze dwa sezony, aby zapewnić dobre ukorzenienie.